EL MISTERIO DE LA CRIPTA EMBRUJADA

O xoves pasado analizamos con éxito no Clube de Lectura do alumnado, El misterio de la cripra embrujada de Eduardo Mendoza. As críticas xerais foron positivas.

O comisario Flores é un inspector da Brigada de Investigación Criminal. Ante o caso da desaparición dunha nena dun colexio internado, o inspector decide buscar axuda nun antigo criminal que está nun manicomio. Así chegan a un trato entre o interno e o comisario: si axuda a resolver o caso, gañarase a liberdade.
Tras liberar ao interno do manicomio, este volverá a Barcelona tras 5 anos de illamento. Aínda que recuperou o control de si mesmo, segue tendo o seu vello instinto que lle permite inventarse identidades, suplantar a outros ou abrir portas sen chaves. Volverá ver á súa irmá e involucrarase nunha historia na que un adiñeirado industrial catalán quere esconder o corpo dun morto. Tentando tapar esta morte produciranse outras mortes, que o ex-interno conseguirá resolver coa axuda dunha ex-alumna do colexio, Mercedes. Ao final o caso péchase sen que se deteña a ninguén, polo ben de todos, e co interno de volta ao manicomio, xa que non se pode facer nada pola súa liberdade.

ROMA EN GUERRA

Grazas a colaboración coa asociación Terra Copora, os ùltimos 15 días no centro puidemos gozar dunha das exposicións máis visitadas durante o último Lucus Augusti: Roma en guerra, na que os alumnos/as contemplaron todo tipo de armas, como espadas, pillum (lanzas da época) ou arcos, ademais de armaduras, escudos, e un conxunto abraiante de cascos.
Completaba a exposición unha maqueta dun campamento romano que non deixou indeferente a ninguén pola súa calidade tecnica.

O NENO E O VELLO

Visitounos o venres 20 de novembro Claudio Rodríguez Fer nunha ponencia organizada pola biblioteca pública do Concello. Sendo moi novo foi profesor agregado de Lingua e Literatura Españolas de ensino medio por oposición libre en Salamanca e catedrático das mesmas materias por oposición libre en Madrid. Logo opositou á titularidade universitaria. Profesor das Universidades da Cidade de Nova York, da Alta Bretaña en Rennes e de Santiago de Compostela. Dirixiu o Encontro Internacional sobre José Ángel Valente de 1993 e actuou como padriño no seu doutoramento Honoris Causa pola Universidade de Santiago de Compostela. Así mesmo, dirixiu diversos congresos e encontros e participou en numerosas actas, enciclopedias e revistas europeas e americanas. Na súa visita falou da amizade cun dos escritores galegos máis recoñecidos xa que é especialista na obra de Ánxel Fole, publicou A Galicia misteriosa de Ánxel Fole (do Castro, 1981), Ánxel Fole. Vida e obra (Xerais, 1997), ou O mundo lucense de Ánxel Fole (Galería Sargadelos, 1997). Unha amizade que nace cando era só un adolescente interesado pola figura dun escritor moito maior que paseaba paseniño as rúas de Lugo.

HISTORIA DUNHA FOTO: O XERADOR por Lucía

Esta imaxe está datada no ano 1967. Na fotografía, estase a celebrar unha voda. Como ben se pode apreciar trátase dunha voda celebrada no mundo rural, en concreto en Vilasante, Antas de Ulla.
Na foto aparecen seis persoas: á esquerda atópanse algúns dos invitados máis achegados, á dereita os noivos e no centro meu bisavó Antonio.
Meu bisavó Antonio era agricultor aínda que tamén facía traballos de electricista, como foi no caso desta voda... O aparello que aparece diante del é unha xerador de electricidade que construíu el cun motor dunha máquina de mallar que era da súa propiedade.
Por esas datas, nos anos 60, estaban baixo a ditadura de Franco, polo que a vida no medio rural contaba con bastantes dificultades, como por exemplo a falta de luz. Ese foi o motivo polo que se creou este xerador, para poder ter luz no banquete posterior á cerimonia. Estes banquetes sempre se celebraban na casa. Aquel día o banquete deuse no palleiro dun veciño, xa que era o lugar máis cómodo que había e o máis amplo.
Foron catro as causas principais que se apuntaron para explicar a restrición eléctrica da posguerra. En primeiro lugar, é sabido que as autoridades do réxime franquista recorreron á pertinaz sequía para dar explicación ao problema eléctrico. Sen negar o incuestionable argumento meteorolóxico e a súa influencia, os empresarios da época achegaron outros dous de maior calado: por unha banda, a ausencia de unidade de explotación, é dicir, dunha rede única e, por outra, a conxelación das tarifas. A cuarta causa o aumento crecente do consumo.

HISTORIA DUNHA FOTO: RETORNADOS por Vicente

Na fotografía aparecen tres nenos, a da esquerda é miña bistía Elena, no medio está miña avoa Luz e a dereita meu outro bistío Manuel, xunto a eles o seu pai, Luís, e unha señora que é a súa irmá, xa que a nai emigrou ós poucos meses de ter a Elena.
A muller de Luís, Aurora emigra a Cuba como ama de cría dos fillos duns señores acomodados, xa que nesa época era costume que as mulleres ricas non deran o peito ós seus fillos para non estragar a súa figura, e o que facían os señores ricos era contratar a mulleres para alimentar ós seus fillos. Aurora volta tres meses despois de marchar tivo porque non resistía a ausencia dos seus pequenos, sobre todo da súa recen nacida filla Elena.
Esta é unha foto de finais do 29, principios do 30, é dicir da época final da ditadura de Primo de Rivera (1923-1930). Esta foi unha época moi difícil por mor das consecuencias do crac do 29 e a profunda crise económica mundial que levaron a moitos galegos a emigrar. O galego emigraba baixo dous signos: un, que o empurraba fóra da súa terra na procura de mellor situación económica e outro que o facía regresar. Así temos que, sendo o país que dá maior porcentaxe de emigración, tamén somos, curiosamente, o que maior índice de retornados temos por número de emigrantes.