

Na foto aparece miña bisavoa Inés nos anos 70. No momento da fotografía miña bisavoa atopábase na casa da súa filla en Nugallás onde naquel momento había a malla.
Esta labor consistía en reunirse os veciños da parroquia para mallar a colleita nas épocas de verán. Mozos e mozas aproveitaban para facerse as beiras e tamén cantaban regueifas para, de xeito indirecto mocear, e tamén traballar. Nestas reunións non só era traballar se non que tamén competían para ver quen facía o palleiro máis grande da parroquia. Como nese día se reuniron varios parentes, aproveitaron a xuntanza para facerse fotos todos xuntos.
Comezaba a malla en agosto levando os mollos, no carro, á eira. Este labor tense que facer moi cedo para que o sol quente o gran. Acoden entón tódolos veciños (homes, mulleres e nenos) e cada home leva o seu mallo ó lombo para bater nas espigas. Ó rematar a primeira volta, acoden as mulleres que, mentres os homes botan un trago, removen as pallas sacudíndoas contra as pernas, deixándoas ben peneiradas, a continuación os homes comezan a bina (segunda volta) do lado contrario ó anterior. Rematado este traballo, limpan o gran, para o que se usa unha pequena máquina, que alugan pagando unha tega (medida de capacidade para áridos) de gran. Unha vez venteado o gran, escólleno con zarandos ou cribos e méteno en sacos que miden co ferrado e que logo levan para a casa, botándoo en arcas que quedan abertas.
Inés naceu en Vilameñe , unha aldea de Taboada, onde pasou gran parte da súa longa e dificultosa vida. Máis tarde casou cun home chamado Antonio e logo trasladáronse a Cutián para estar máis cerca do resto da familia. Alí viviu co seu marido e cas súas fillas, Manuela e Otilia. En Cutián viviron ata o falecemento do meu bisavó , máis tarde a filla maior independizouse, casouse e tivo fillos en Nugallás .