Mostrando entradas con la etiqueta historia dun cadro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta historia dun cadro. Mostrar todas las entradas

martes, 25 de febrero de 2014

Cadro estrela da semana: "A habitación de Arles" de Vincent Van Gogh




 Van Gogh tivo unha vida moi atormentada e difícil. Isto plásmase nos seus cadros. O artista traslada o seu mundo interior ao lenzo. Amosa ao espectador as súas vivencias a través do uso arbitrario da cor, a través de pesadas e pastosas pinceladas así como co uso das espirais e as liñas moi grosas.
“A habitación de Arles” representa a propia habitación do pintor, os obxectos aparecen por duplicado (sillas, almofadas, cadros…) representando así os desexos dun amigo desaparecido.
A cor azul representa a paz que él anhela e o amárelo representa a soidade, moi constante na súa vida. A perspectiva é angustiosa, hai una deformación do espazo que adianta o cubismo.
Van Gogh é un dos representantes do Posimpresionismo, movemento pictórico que se desenvolve en París a finais do século XIX. Gauguin, Cezanne e Toulouse Lautrec son outros posimpresionistas que amosan o seu interior nas súas obras.

Nelí Cereijido, 2º BAC A

martes, 4 de febrero de 2014

Cadro estrela da semana: "A virxe do chanceler Rolin"


"A virxe do Chanceller Rolin" trátase dunha pintura primitiva flamenca do s. XV. O seu autor é Jan Van Eyck.
O cadro recolle o momento en que o Chanceler ora á virxe María. É un retrato, xénero novedoso a finais da Idade Media que terá unha gran importancia no Renacemento. Trátase dunha temática relixiosa pero aparece desacralizada, os personaxes atópanse nunha estancia do século XV e visten ropaxes contemporáneos moi luxosos.


O Chanceller Rollin foi  un home de orixe relativamente modesta que chegou a acadar fortuna. Diplomático influínte, era o home de confianza do duque de Borgoña, e encargou este retrato coma imaxe privada de devoción. Era coñecido polas súas dotes políticas, pero tamén pola súa vaidade, que queda demostrada polo feito de aparecer fronte a Virxe nunha posición de igual a igual.
Aparece representado invadindo o espacio da Virxe, sen distancia nin separaciónxerarquica: o doante ricamente vestido de xeonllos nun reclinatorio, interrompe a súa oración para mirar a Virxe, coroada por un anxo, que sostén ao neno Xesús, que bendice ao chanceler. Destaca o detallismo excepcional na coroa da Virxe, e as luxosas  roupaxes dos protagonistas.
Unha galería de tres arcos de medio punto abre a un xardín que remata nunha muralla pola que asoman dous individuos ante unha cidade en medio dunha paisaxe chá (paisaxe de Flandes de baixo horizonte) atravesada por un río, que se perde nun fondo montañoso.


As obras de Van Eyck, “O matrimonio Arnolfini” e “A virxe do Chanceler Rolin” abre novos camiños á pintura xa que supón unha ruptura co mundo medieval poñendo as bases para o Renacemento
Olalla Vázquez, 2º BAC A

martes, 14 de enero de 2014

Cadro-estrela: "O matrimonio Arnolfini"


"O matrimonio Arnolfini" é unha obra de Van Eyck, artista que vivíu en Flandes, unha zona de gran importancia mercantil na Baixa Idade Media e na que se consolida o ascenso dun grupo social enriquecido polo comercio: a burguesía.

O cadro é un retrato dunha parella no momento da realización da cerimonia sagrada do matrimonio. Na pintura todos os obxectos teñen un significado en relación co tema do matrimonio. Así, o can que aparece no primeiro plano simboliza a fidelidade; as mazás xunto a ventana teñen relación co pecado orixinal, o ventre abultado da muller refírese á maternidade futura da muller; o cadro sobre a cama representa a Santa Margarita, patroa dos partos; a lámpada cunha luz acea que ilumina a estancia amosa unha unión sagrada por Deus.

O que nos chama máis a atención é o espello que aparece ao fondo e que reflicte a escea nupcial. Representa o  triunfo  da perspectiva no cadro. Sobre este, a firma do autor e que confirma dalgunha maneira a escea representada: Jan Van Eyck estivo aquí.


Van Eyck xeraliza o emprego do óleo na pintura o que vai permitir o máximo detallismo dos obxectos que aparecen no cadro e acada un nome na historia da pintura universal debido aos logros experimentados na perspectiva e a luz na súa obra.

Ezra Bueno, 2º BAC A

viernes, 15 de noviembre de 2013

"Un día de choiva" de Caillebotte



"Rúa de París nun día de choiva"  amósanos  o estilo particular do artista francés Gustave Caillebotte. Encadrámolo nun realismo case fotográfico, moi minucioso,  pero a súa pintura achégase ao Impresionismo de Renoir. Os seus cadros presentan a vida cotiá parisiense nas súas rúas. Neste caso semella unha instantánea que sitúa ao espectador nunha encrucillada de rúas no París de Haussmann, o gran urbanista que cambia a face da capital francesa no século XIX. Haussmann derriba o caótico París medieval e abre amplias avenidas con grandes perspectivas que Caillebotte plasmou nas súas obras.

martes, 2 de abril de 2013

Cadro-estrela da semana: A Gioconda



 
 A Gioconda é unha das obras máis famosas da historia da arte universal. Todos coñecemos esta pintura  dun dos grandes homes do Renacemento, Leonardo Da Vinci.

A Gioconda ou A Mona Lisa foi pintada no século XVI. Hoxe en día podemos admirar esta obra no Museo do Louvre de París. Trátase do retrato dunha muller. Non sabemos a ciencia certa quen foi, algúns din que se trata de Isabella D'Este, amante do propio Leonardo.

A obra foi pintada coa chamada técnica do sfumato, innovación de Leonardo. No cadro non existen liñas, os contornos aparecen diluidos pola atmosfera.
O  que máis nos chama a atención deste retrato é a sonrisa enigmática da muller retratada. Que nos trata de transmitir?

A Gioconda  recréase ao longo da historia da arte, no cine e na literatura. Un referente na historia sen dúbida.

Mona Lisa de Bansky

Gioconda con bigote de Duchamp


Mona Lisa de Botero
Mona Lisa de Lichtenstein

jueves, 22 de noviembre de 2012

"Over my dead body" de Mona Hatoum



"Over my dead body" ("Sobre mi cadáver") é o título do cadro da artista Mona Hatoum. ésta aparece representada de perfil mirando, con altivez, a un soldado de xoguete  que se atopa sobre o seu nariz, tan molesto como se de unha mosca se tratase.
A mensaxe é clara e contundente;  a guerra e a opresión  son realidades cuxa importancia non debe reducirse.  Por desgracia, no mundo no que vivimos, aínda que tentamos a reducir  e ver os conflitos que existen en numerosas partes do mundo, éstes seguen  ahí e nos atañen a todos.

Mona Hatoum naceu en Beirut no seno dunha familia palestina. É unha das artistas máis recoñecidas no panorama artístico contemporáneo.

miércoles, 17 de octubre de 2012

Cadro-estrela da semana: "La bola de cristal"




Este cadro foi pintado en 1902 polo británico John William Waterhouse. Este artista pertenceu ao Grupo Prerrafaelita, que acolleu a un número importante de pintores ingleses cuxo obxectivo era conseguer a beleza e a simplicidade da arte do século XV e XVI, tendo como principal figura ao gran pintor italiano Rafael.

Os Prerrafaelitas son un grupo que representa ao Romanticismo inglés, buscando plasmar no cadro os sentimentos do artista.

Neste cadro "A bola de cristal" amósase a unha muller vestida de vermello mirando fixamente cara unha bola de cristal e realizando algún feitizo coa axuda dun libro e dunha calavera. O autor trata de transmitir a maxia e o poder das profecías, ou sexa, crear no espectador un sentimento místico rodeado dse certo misterio.

Son os grandes temas de Waterhouse, ademáis dos mitos e das lendas baseados na literatura. 

A continuación, os alumnos de 1º ESO opinan sobre o cadro: 

"Gústanos este cadro porque presenta un debuxo perfecto, cunha cor moi intensa, un vermello que parece terciopelo... O rostro da muller, a bola e a calavera causan moita intriga..."
Carmen Barrul e Jose Luis Fernandes

"Un cadro misterioso, gústame..."
Raúl Ríos

jueves, 12 de abril de 2012

Historia dun cadro: A muller que asasinou a Marat


Marie Anne Corday d'Armont, coñecida como Charlotte Corday, foi a asasina de Marat. Na época na que os xirondinos loitaban contra os xacobinos polo poder en tempos da Revolución Francesa , Corday codeábase cos principais políticos desenvolvendo o seu odio cara a Marat. Escribiulle varias cartas facéndose pasar por unha admiradora, e despois dunha rápida viaxe a París presentouse na súa casa a noite do once de xullo de 1793. Marat recibiuna na bañera, cun tableiro de apoio no que escribía as súas cartas, tal como aparece no famoso cadro do pintor J. L. David . Marat pide a Charlotte a lista dos principais xirondinos e anuncia a Charlotte que serán guillotinados. Ela responde cravándolle unha daga no corazón.Charlotte foi detida e morre na guillotina o mesmo ano da morte de Marat. Corrría o ano 1793, ano II da Revolución.